Willemstad - De bekende Curaçaose architect Carlos ‘Carel’ Weeber is vandaag overleden. Dat maakt zijn broer Frans ‘Pacho’ Weeber bekend op Facebook. Weeber leed al een tijd aan Alzheimer. Hij is 87 jaar geworden.
Carlos Weeber was een invloedrijke Curaçaos-Nederlandse architect en hoogleraar. Hij werd geboren in Nijmegen waarna het gezin kort na zijn geboorte naar Curaçao verhuisde. In 1955 keerde hij terug naar Nederland om Bouwkunde te studeren aan de Technische Hogeschool Delft. Kort na zijn afstuderen won hij in 1966 de prestigieuze Prix de Rome voor Architectuur met een ontwerp voor een nieuw Centraal Station in Amsterdam.
Weeber stond bekend om zijn kritische houding ten opzichte van de kleinschalige woningbouw van de jaren ‘70, die hij “Nieuwe truttigheid” noemde. Als reactie hierop ontwierp hij enkele monumentale gebouwen, waaronder de Zwarte Madonna in Den Haag en De Peperklip in Rotterdam. De Zwarte Madonna, opgeleverd in 1985, was een groot wooncomplex dat in 2007 werd gesloopt om plaats te maken voor nieuwe ontwikkelingen. De Peperklip, voltooid in 1982, is een opvallend woongebouw in de vorm van een opengebogen paperclip en biedt plaats aan 549 woningen.
Naast zijn werk als architect was Weeber van 1970 tot 2003 hoogleraar aan de faculteit Bouwkunde van de TU Delft, waar hij een grote invloed had op meerdere generaties architecten. In 1997 introduceerde hij het concept “Het Wilde Wonen” als protest tegen de rigide Nederlandse woningbouw, wat leidde tot het experiment “Gewild Wonen” in Almere in 2001.
Voor zijn bijdragen aan de architectuur ontving Weeber verschillende onderscheidingen, waaronder de Rotterdam-Maaskantprijs. Zijn nalatenschap wordt gekenmerkt door een streven naar grootschalige en innovatieve ontwerpen die de traditionele opvattingen over woningbouw uitdaagden. Een aantal jaar geleden werd Weeber benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau.
Kritische en vaak humoristische blik
Collega-architect Cees den Heijer typeert Weeber als volgt: “Met het overlijden van Carel Weeber heb ik niet alleen een vriend verloren, maar ook een medestander in de ontwikkeling van de moderne architectuur op Curaçao. Met zijn kritische en vaak humoristische blik op de architectuur ontwikkeling op het eiland heeft mij geïnspireerd in mijn werk en bleef hij mij scherp houden.
Zijn bijdragen en visie zullen altijd blijven voortleven in de projecten die hij heeft nagelaten en in de herinneringen die we samen delen.”
