De stille crisis op Curaçao: waarom steeds meer gezinnen door het ijs dreigen te zakken
WILLEMSTAD – Steeds meer huishoudens op Curaçao leven niet officieel in armoede, maar bevinden zich wel in een kwetsbare positie. Het gaat om gezinnen die nét boven de armoedegrens zitten en bij de eerste tegenslag direct kunnen wegzakken. Volgens nieuwe cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek Curaçao is deze zogenoemde risicogroep in ruim tien jaar fors gegroeid.
In 2011 bevond afgerond drie op de tien huishoudens zich in deze kwetsbare categorie. In 2023 is dat gestegen naar bijna vier op de tien. Het aandeel is daarmee in iets meer dan een decennium duidelijk toegenomen. Deze huishoudens zijn niet arm volgens de klassieke definities, maar kampen wel met tekorten op meerdere terreinen, zoals werkzekerheid, gezondheid, onderwijs of toegang tot digitale voorzieningen.
Door het ijs zakken
Juist deze groep loopt een groot risico om bij de volgende crisis door het ijs te zakken. Een plotselinge prijsstijging, ziekte in het gezin of het verlies van een baan kan voldoende zijn om hen in multidimensionale armoede te doen belanden. Anders dan huishoudens die al langdurig arm zijn, vallen zij vaak buiten bestaande vangnetten en krijgen zij weinig structurele ondersteuning.
Wat is multidimensionale armoede?
Multidimensionale armoede betekent dat armoede niet alleen wordt gemeten aan de hand van inkomen, maar ook aan de hand van de vraag of mensen kunnen functioneren in het dagelijks leven. Iemand kan boven de inkomensgrens zitten en toch arm zijn, omdat er tegelijk tekorten zijn op meerdere essentiële gebieden. Het kan gaan om problemen met gezondheid, onderwijs, werkzekerheid, woonomstandigheden, toegang tot digitale voorzieningen of sociale bescherming. Juist de combinatie van die factoren maakt mensen kwetsbaar. Deze manier van meten laat zien of mensen daadwerkelijk kunnen meedoen in de samenleving en of zij bestand zijn tegen tegenslagen, in plaats van alleen te kijken naar wat er maandelijks wordt verdiend.
Het CBS-rapport laat zien dat het hier niet gaat om een kleine overgangsgroep, maar om een brede laag in de samenleving. Deze gezinnen draaien mee in het dagelijks leven, werken vaak, betalen hun rekeningen, maar hebben nauwelijks financiële of sociale buffers. Daardoor is hun positie fragiel en sterk afhankelijk van economische stabiliteit.
Tegelijkertijd richt het sociale beleid zich vooral op huishoudens die al als arm zijn aangemerkt. Voor de groeiende groep kwetsbare gezinnen is weinig specifiek beleid. Zij komen vaak niet in aanmerking voor inkomensondersteuning of gerichte hulp, terwijl preventieve maatregelen juist bij deze groep het verschil kunnen maken.
De cijfers maken duidelijk dat armoede op Curaçao niet alleen een probleem is van mensen die al onderaan staan, maar steeds vaker ook van huishoudens die net boven de grens leven. De stille groei van deze risicoklasse wijst erop dat zonder gericht beleid een volgende economische schok kan leiden tot een nieuwe toename van armoede op het eiland.
