WILLEMSTAD - Afgelopen zaterdag was het een bijzondere dag voor de parochiegemeenschap van Montaña. De kerk vierde haar 126ste verjaardag en tegelijkertijd het feest van haar patroonheilige, de Heilige Dominicus. Beide gebeurtenissen werden herdacht tijdens een plechtige eucharistieviering met Mgr. Greg Redoblado als hoofdcelebrant. De muzikale omlijsting werd verzorgd door het koor San Francisco de Asís.
Tekst en foto’s: Anthony Haile
Het was een dag waarop met dankbaarheid mocht worden teruggekeken op 126 jaar kerkelijk leven in Montaña. Maar tegelijkertijd was het voor mij ook een moment om stil te staan bij de toekomst van deze parochie. Want achter de feestelijke viering gaat een werkelijkheid schuil die naar mijn mening niet langer mag worden genegeerd.
De Heilige Dominicus: prediker en hervormer
Tijdens zijn preek stond Mgr. Greg uitgebreid stil bij het leven en de betekenis van de Heilige Dominicus, de patroonheilige van de kerk van Montaña.
Dominicus de Guzmán werd rond 1170 geboren in Caleruega, Spanje, en overleed op 6 augustus 1221 in Bologna. Hij was een Spaanse priester die zijn leven volledig in dienst stelde van de verkondiging van het Evangelie. In een tijd waarin de Katholieke Kerk voor grote geestelijke en maatschappelijke uitdagingen stond, begreep Dominicus dat geloof niet alleen verdedigd, maar vooral op een begrijpelijke, overtuigende en liefdevolle manier verkondigd moest worden.
Hij koos daarbij voor een leven van eenvoud, gebed, studie en prediking. Vanuit die overtuiging ontstond de Orde der Predikheren, beter bekend als de Dominicanen. De orde werd in 1216 officieel bevestigd door paus Honorius III. De Dominicanen onderscheidden zich door het grote belang dat zij hechtten aan studie en vorming, gekoppeld aan de opdracht om het Evangelie onder de mensen te verkondigen.
Daarmee heeft Dominicus een belangrijke bijdrage geleverd aan de vernieuwing van de Kerk in zijn tijd. Paus Benedictus XVI omschreef hem eeuwen later als iemand die een fundamentele bijdrage leverde aan de vernieuwing van de Kerk. Zijn gedachtegoed leeft tot op de dag van vandaag voort in de wereldwijde Dominicaanse familie.
Misschien ligt juist daarin ook een boodschap voor Montaña: een kerk kan alleen levend blijven wanneer zij niet uitsluitend terugkijkt op haar rijke verleden, maar ook voortdurend zoekt naar manieren om het geloof door te geven aan een nieuwe generatie.
Montaña kan niet zonder een vaste kerkvader
En juist daar ligt mijn grote bezorgdheid. Sinds het vertrek van pastoor Carlos Donado, heeft de parochie van Montaña al ongeveer twee jaar geen vaste “kerkvader”. De dagelijkse werkzaamheden worden zo goed mogelijk opgevangen door een commissie.
Alfred Hart houdt zich bezig met het pastorale en liturgische gedeelte, Robertico Ramazan met de financiën en Amicalcar Matos de Leon met het onderhoud van de kerk en het kerkhof. Dit alles gebeurt onder toezicht van Mgr. Greg Redoblado, die als administratief pastoor is aangesteld.
Daarnaast mogen we bijzonder dankbaar zijn voor pastoor Alton Fraai, die trouw helpt bij de eucharistievieringen. Ook Mgr. Greg blijft zich, ondanks zijn leeftijd van inmiddels 80 jaar, met grote inzet voor Montaña inspannen. Wanneer geen eucharistieviering mogelijk is, wordt een “Servisio di Palabra” gehouden. Ook de kapel van Fuik behoort tot de pastorale zorg van deze gemeenschap.
Voor al deze mensen heb ik grote waardering. Zij doen wat binnen hun mogelijkheden ligt om, om het maar eenvoudig te zeggen, het schip varende te houden.
Maar hoe lang kan dat nog?
Tijdens de viering keek ik om mij heen en iets viel mij bijzonder op: waar zijn onze jongeren? Ik zag hoofdzakelijk oudere parochianen. Natuurlijk moeten wij dankbaar zijn voor deze trouwe mensen die de Kerk soms al tientallen jaren dragen. Maar wanneer een nieuwe generatie nauwelijks meer aanwezig is, moeten bij ons de alarmbellen gaan rinkelen.
Een parochie is namelijk meer dan een gebouw waarin op bepaalde dagen een eucharistieviering plaatsvindt. Een levende parochie heeft iemand nodig die tussen de mensen staat. Iemand die gezinnen kent, jongeren aanspreekt, zieken bezoekt, kinderen en ouders begeleidt, nieuwe initiatieven stimuleert en samen met de gemeenschap nadenkt over de toekomst.
Daarom blijf ik bij het beeld dat ik eerder gebruikte: een schip heeft een kapitein nodig. Een commissie kan veel organiseren en vrijwilligers kunnen ontzettend veel werk verzetten, maar zij kunnen niet blijvend de pastorale verantwoordelijkheid van een vaste kerkvader overnemen.
Een wake-upcall aan het bisdom
Daarom schrijf ik dit niet als verwijt, maar als een oprechte wake-upcall aan het bisdom. Montaña bestaat als kerk 126 jaar. Zo’n geschiedenis verdient niet alleen respect voor wat in het verleden is opgebouwd, maar schept ook een verantwoordelijkheid voor de toekomst.
Mgr. Greg doet op 80-jarige leeftijd nog steeds wat hij kan. Maar hij heeft daarnaast zijn eigen parochie Santa Rosa waarvoor hij verantwoordelijkheid draagt. Pastoor Alton Fraai helpt waar hij kan. De commissieleden zetten zich trouw in. Van hen kan redelijkerwijs niet worden verwacht dat zij deze situatie voor onbepaalde tijd blijven opvangen.
De vraag is daarom niet alleen hoe wij ervoor zorgen dat er volgende week of volgende maand een viering kan plaatsvinden. De veel belangrijkere vraag is: hoe zorgen wij ervoor dat er over tien of twintig jaar in Montaña nog een levende parochiegemeenschap bestaat?
Daarvoor zijn visie, pastorale leiding en vooral aandacht voor kinderen en jongeren noodzakelijk.
De kerk van Montaña heeft 126 jaar geschiedenis op haar naam. Nu moet ervoor worden gezorgd dat zij ook een toekomst heeft.
Het woord, en naar mijn mening ook de verantwoordelijkheid om met de nodige urgentie te handelen, ligt nu bij het bisdom.
Salú ku bolo
Na de plechtige viering werd iedereen uitgenodigd om gezamenlijk iets te drinken en een stuk taart te nemen op de “gezondheid” van de jarige kerk van Montaña. Een eenvoudig maar bijzonder gewaardeerd gebaar waarmee deze feestelijke dag in een warme sfeer werd afgesloten.
