Curaçaoënaars in aardbevingsgebied: “Ik riep als eerste: pak de kinderen”

WILLEMSTAD – Drie Curaçaoënaars die maandag in Colombia waren toen de zware aardbeving het land trof, vertellen over paniek, evacuaties en de onzekerheid die daarna volgde op Curaçao.nu 101FM.

Hitesh Daswani maakte de beving mee vanuit een appartement in Rionegro, vlak bij Medellín. Eugene Maduro zat met zijn gezin in een Uber in Medellín en Mirelly Martina verbleef met zeventien familieleden in een gehuurde villa net buiten Pereira, waar de gevolgen van de beving veel groter waren.

Zijn eerste aardbeving

Voor Hitesh Daswani, die in Rionegro woont, was het zijn eerste aardbeving. Hij lag thuis op bed toen het appartement begon te schudden.

“Letterlijk alles begon te trillen. De vloer, alles. Mijn vriendin raakte in paniek”, vertelt hij. Het stel verliet het appartement en ging naar beneden, waar ook andere bewoners zich buiten hadden verzameld. In de haast nam Daswani de verkeerde telefoon mee, waardoor ze beneden zonder internetverbinding zaten en anderen moesten vragen familie te laten weten dat ze veilig waren.

Hun appartement ligt hoog in het gebouw. Terwijl hij naar beneden vluchtte, ging vooral één gedachte door zijn hoofd: wat als het gebouw instort? Achteraf twijfelt hij zelfs of naar beneden gaan wel de juiste reactie was.

“Dit was mijn eerste aardbeving. Mijn hele leven heb ik nog nooit zoiets meegemaakt”, zegt Hitesh. In Rionegro en Medellín zag hij zelf geen grote schade. Wel hoorde hij verhalen van mensen elders in Colombia die zonder stroom en communicatie zaten.

‘Net alsof je in een boot zit’

Ook Eugene Maduro bevond zich met zijn gezin in Medellín. Hij is leraar op het KAP. Zij waren op vakantie en zaten in een Uber op weg naar het vliegveld toen de chauffeur plotseling merkte dat de grond bewoog.

“De eerste drie, vier seconden besef je niet wat er aan de hand is. Het is net alsof je in een boot zit”, zegt Maduro. In Medellín zelf zag hij weinig schade, maar onderweg naar het vliegveld werden bruggen gecontroleerd voordat verkeer eroverheen mocht.

Op het vliegveld kwam de spanning opnieuw terug. Kort voordat het gezin zou instappen ging het alarm af en moest de terminal worden ontruimd. Passagiers werden naar buiten geleid, richting de landingsbaan. Daarna werden vluchten geschrapt, waaronder hun vlucht naar Curaçao.

Maduro zag hoe snel een ordelijke evacuatie in paniek kan omslaan. “Iedereen wil duwend naar buiten. Het was best wel eng”, vertelt hij. Zijn twee dochters stonden met tranen in hun ogen. “Als je thuis bent, is het al eng. Maar als je niet thuis bent, is het dubbel zo eng.”

Het gezin moest daardoor langer in Colombia blijven dan gepland. Maduro sprak dinsdag vanuit Bogotá, waar zij uiteindelijk terecht waren gekomen.

Met zeventien familieleden bij Pereira

Van de drie zat Mirelly Martina het dichtst bij de zwaar getroffen omgeving van Pereira. Zij had met haar familie een grote villa net buiten de stad gehuurd. In totaal waren ze met zeventien mensen, onder wie kinderen.

Martina lag nog te slapen in het bovenste bed van een stapelbed toen alles begon te bewegen.

“Het bed schoof letterlijk op en neer. Ik dacht eerst: ben ik aan het dromen?” Vervolgens hoorde ze haar familie roepen dat het een aardbeving was en dat iedereen naar buiten moest.

Haar eerste gedachte ging naar haar kinderen, die elders in het huis sliepen. “Ik herinner me dat ik heb gezegd: mama, pak mijn kinderen. Pak mijn kinderen”, vertelt ze. Zelf weet ze nauwelijks meer hoe ze zo snel uit het stapelbed kwam.

Buiten werd pas duidelijk hoe krachtig de beving was. Het water sloeg uit het zwembad en zelfs een geparkeerde auto bewoog zo hevig dat de waarschuwingslichten aansprongen. De vloer van het huis scheurde en bij de buren kwam een hele muur naar beneden.

Toen elektriciteit en water uitvielen, besloot de familie niet langer te blijven. Rond half twaalf vertrokken ze met hun bus richting Medellín, een rit van ongeveer vijf uur. Onderweg reden ze door Pereira en zagen ze de schade.

“Vreselijk. Op een gegeven moment wil je het gewoon niet meer zien. Je wilt alleen maar voorbij”, zegt Martina. Ze zag beschadigde gebouwen, mensen op straat, enorme verkeersopstoppingen en schade bij een ziekenhuis.

Het moment van de aardbeving zelf blijft echter het sterkst hangen. Volgens Martina duurde het voor haar gevoel meer dan een minuut.

“Je staat daar en het beweegt en het stopt niet. Je bent jezelf aan het balanceren om niet te vallen. Ik had mijn kinderen bij me. Het was gewoon niet normaal.”

De familie verblijft inmiddels in Medellín. Of zij eerder dan gepland naar Curaçao terugkeert, is nog onzeker. Voorlopig, zegt Martina, kijken ze van dag tot dag hoe de situatie zich ontwikkelt.