‘Een engel verscheen’: gestrande Venezolanen op Curaçao afhankelijk van particuliere hulp

WILLEMSTAD – Honderden passagiers die na de aardbeving in Venezuela met een vlucht uit Madrid op Curaçao terechtkwamen, zeggen dat zij op het eiland vooral zijn opgevangen door particulieren. In de uren na hun onverwachte landing was er volgens hen weinig informatie van de luchtvaartmaatschappij en ontbrak duidelijke begeleiding. „Er verscheen een engel”, zegt de Venezolaan Sebastiaan Bucchry over de vrouw die uiteindelijk eten, drinken en onderdak voor een deel van de groep regelde. Die vrouw was Antonieta.

De vlucht was onderweg naar Caracas toen passagiers tijdens de daling merkten dat het toestel niet op Venezuela, maar op Curaçao afstevende. Volgens reizigers was er aanvankelijk nauwelijks uitleg. Zij zagen de bestemming op het kaartscherm in het vliegtuig veranderen en kregen pas later te horen dat er in Venezuela vermoedelijk een natuurramp had plaatsgevonden.

Bucchry zat achter in het vliegtuig en beschrijft hoe de spanning opliep toen het toestel al aan de daling was begonnen. De gezagvoerder meldde volgens hem dat contact met de verkeerstoren in Venezuela was weggevallen en dat er een probleem was op of rond de luchthaven. Eerst werd nog geprobeerd contact te krijgen met andere luchthavens in de regio. Uiteindelijk kreeg het toestel toestemming om op Curaçao te landen.

Voor veel passagiers was de landing het begin van nieuwe onzekerheid. Zij hadden familieleden die hen in Venezuela zouden ophalen of die zich in het getroffen gebied bevonden. Buccheri hoorde aanvankelijk dat zijn broer en diens chauffeur mogelijk waren omgekomen. Pas de volgende ochtend kreeg hij bericht dat zijn broer de aardbeving had overleefd.

Een andere passagier, Ninfa del Mar, wist haar dochter kort na het uitwijken nog te bellen. Die vertelde haar dat er een zware aardbeving was geweest en dat de situatie rond de luchthaven chaotisch was. De verbinding viel daarna weg. „Angst, stress, wanhoop”, zo omschrijft zij haar reactie. De spanning leidde bij haar tot een heftige lichamelijke stressreactie.

De groep zegt na aankomst op Hato wel voedsel en drinken te hebben gekregen, maar in de eerste uren niet te hebben geweten waar zij aan toe was. Volgens de reizigers sprak de luchthavenleiding met hen en vroeg om geduld vanwege de omvang van de ramp. Tegelijk zeggen zij dat noch de luchtvaartmaatschappij, noch andere autoriteiten hen duidelijk vertelden wat er met hen zou gebeuren.

Volgens de passagiers bood de luchtvaartmaatschappij vooral de mogelijkheid om terug te keren naar Madrid. Voor een deel van de groep was dat geen oplossing. Sommigen waren juist op weg terug naar Venezuela om daar opnieuw een bestaan op te bouwen, na jaren in Europa te hebben gewoond of asiel te hebben aangevraagd.

De praktische hulp kwam vervolgens volgens de reizigers vooral van Antonieta en andere betrokken Curaçaoënaars. Antonieta zag via Facebook berichten en beelden van onder anderen kinderen die op de luchthaven honger hadden. Ze belde bekenden, bracht eten naar Hato en hielp daarna bij het regelen van onderdak.

„We kenden haar niet”, vertelt Bucchry. „Er verscheen een engel. Voor mij verscheen een engel.” Hij zegt dat de groep eerst eten, water en rust kreeg, voordat werd gekeken wie waar kon verblijven en welke gezinnen extra hulp nodig hadden.

Ander beeld van Curaçao

De onverwachte dagen op Curaçao veranderden ook het beeld dat sommige reizigers van het eiland hadden. Buccheri, die voor het eerst op Curaçao kwam, zegt dat hij vooraf vooral dacht aan het strenge migratiebeleid. Nu spreekt hij over een „klein land met een groot hart”. Ninfa zegt dat zij met nieuwe vriendschappen vertrekt en Curaçao later wil terugzien.

De verhalen leggen tegelijk een ongemakkelijke vraag bloot: wie draagt de verantwoordelijkheid wanneer honderden reizigers door een ramp plotseling op Curaçao stranden? Voor de passagiers was het antwoord in de eerste dagen duidelijk: niet een instantie, maar Antonieta maakte het verschil.