WILLEMSTAD - De armoedementaliteit zit diepgeworteld in de Curaçaose samenleving. Veertig procent van onze gemeenschap moet rondkomen van het minimumloon. Het is tijd dat iedere burger inziet dat de leefomstandigheden van een groot deel van onze bevolking volstrekt onacceptabel zijn. Te veel mensen leven in ellende en moeten iedere dag vechten om het hoofd boven water te houden.
door | Erwin Raphaëla
Al meer dan twintig jaar is duidelijk dat het minimumloon op Curaçao ver onder het bedrag ligt dat iemand nodig heeft om waardig te kunnen leven en de basiskosten te betalen. Dit is de harde waarheid waarvoor bestuurders hun ogen sluiten: een veel te groot deel van onze gemeenschap leeft in armoede. Het gaat om gepensioneerden, mensen met een onderstandsuitkering en iedereen die afhankelijk is van het minimumloon.
Hierover wordt al jaren, zelfs decennialang, gesproken. Toch verandert er niets. De armoede neemt in alle wijken van Curaçao toe. We zijn het normaal gaan vinden dat wij de armste gemeenschap binnen het Koninkrijk der Nederlanden zijn: armer dan Aruba, Sint Maarten, Bonaire, Sint Eustatius en Saba. En dan hebben we het nog niet eens over Nederland.
Mentaliteit blijft bestaan
Op 1 juli 1863 werd de slavernij afgeschaft, maar de onrechtvaardige mentaliteit bleef bestaan. Deze manier van denken lijkt zo diep in onze gemeenschap te zijn doorgedrongen dat mensen nog altijd worden gedwongen op een onwaardig bestaansniveau te leven.
De slavernij op Curaçao is afgeschaft, maar de onrechtvaardige houding tegenover de lokale bevolking is nooit verdwenen. De manier waarop hier met mensen wordt omgegaan, wordt nog altijd beheerst door een inferieur denkpatroon dat doet denken aan de slavernijtijd.
Eerlijk gezegd is er geen enkele reden om trots te zijn op Curaçao zoals het er vandaag voor staat, nu we weten wat de dagelijkse realiteit van zoveel mensen is. Waarom moeten de lonen en inkomens van werkenden op Curaçao altijd zo laag blijven? Waar komt deze manier van denken vandaan?
Sommige bestuurders stellen zich koud en respectloos op tegenover gepensioneerden en ouderen. Het lijkt soms alsof mensen die een hoge leeftijd hebben bereikt er voor hen niet meer toe doen.
Tegelijkertijd ontbreekt de wil en vastberadenheid om in het onderwijs te investeren. Het resultaat is dat 60 procent van onze gemeenschap niet eens het niveau van groep 8 van de basisschool haalt. We zien een samenleving die iedere dag verder afglijdt en belangrijke aspecten van beschaving overboord zet.
Hoge prijzen
De prijzen van levensmiddelen in winkels en supermarkten op Curaçao zijn extreem hoog. Ze staan in geen enkele verhouding tot de salarissen. Het verschil is absurd, maar toch gaan we door alsof er niets aan de hand is.
Het grondbeleid maakt de situatie nog erger. Alleen mensen met geld en grondbezit kunnen een koninklijk en overvloedig leven leiden. De rest moet genoegen nemen met ellende en armoede, net als in de tijd van de slavernij.
De ongelijkheid blijft op alle terreinen bestaan. Zelfs de vrije toegang tot ‘onze’ stranden vormt een serieus probleem. Het is opnieuw een bewijs dat rechtvaardigheid op Curaçao niet voor iedereen geldt.
Het wordt tijd…
We kunnen blijven klagen over en onze afkeuring uitspreken van overvallen op toeristen en inwoners, en over de diefstal van auto’s voor onderdelen. Maar het is tijd om het probleem bij de wortel aan te pakken. Dat is de taak van de regering die dit eiland moet besturen.
Veel van wat er op Curaçao misgaat en als onrechtvaardig of discriminerend wordt ervaren, hangt samen met de manier waarop het eiland wordt bestuurd.
De Raad van Ministers en de Staten moeten het voortouw nemen bij het aanpakken van de werkelijke problemen waarmee de Curaçaose bevolking kampt. Zij moeten niet wachten totdat mensen het recht in eigen hand nemen.
Wie vandaag nog het hoofd boven water kan houden en zich in een comfortabele positie bevindt, moet één ding niet vergeten: morgen kunnen de bitterheid en ellende ook bij jou aan de deur kloppen. Uiteindelijk zal deze situatie ieder onderdeel van de Curaçaose samenleving raken.
