PHILIPSBURG – Het strand van Mullet Bay op Sint-Maarten blijft openbaar. Sun Resorts Limited is volgens het Gerecht in eerste aanleg geen eigenaar van het strand, ondanks een beroep op historische eigendomsakten uit 1852. De rechter oordeelt dat het huidige strand van Mullet Bay nooit privé kon worden overgedragen, omdat het altijd “van het volk” is geweest.
Daarmee verliest Sun Resorts het belangrijkste deel van de zaak tegen het Land Sint-Maarten. Het bedrijf wilde een verklaring voor recht dat het eigenaar is van het perceel tot aan de normale hoogwaterlijn. Volgens Sun Resorts zou het strand via oude eigendomsoverdrachten uiteindelijk bij het bedrijf terecht zijn gekomen. Het gerecht wijst die redenering af.
De uitspraak heeft grote betekenis voor Sint-Maarten, waar strandtoegang al jaren een gevoelig onderwerp is. Het gerecht begint het vonnis met de kernzin: “De stranden van Sint-Maarten zijn openbaar.” Dat uitgangspunt is volgens de rechter sinds 1869 vastgelegd in het burgerlijk wetboek.
Historische akte
De zaak draaide om de uitleg van een oude akte uit 1852. Daarin werd een stuk grond bij Mullet Pond omschreven als lopend tot “het strand der zee”. Sun Resorts stelde dat dit betekende dat ook het huidige strand van Mullet Bay destijds in privé-eigendom was overgedragen.
De rechter gaat diep in op de historische betekenis van die term. Volgens het gerecht werd in de negentiende eeuw met “strand der zee” vooral de strook bedoeld die vanuit zee tot aan de hoogwaterlijn loopt. Maar dat betekent volgens de rechter niet dat het droge zandstrand daarachter zomaar privébezit kon worden. Het gerecht verwijst naar de oude rechtsopvatting dat “het bloote strand” aan het volk toekomt.
Daaruit volgt volgens de rechter dat de verkoper in 1852 het huidige strand van Mullet Bay niet aan een particulier kon leveren. Sun Resorts is daarom nooit eigenaar geworden van het strand. Ook een beroep op verkrijgende verjaring slaagt niet, omdat het bedrijf niet heeft aangetoond dat het strand langdurig en zichtbaar als eigenaar in bezit is genomen.
Land ook teruggefloten
Toch wint Sun Resorts de zaak deels. Het gerecht oordeelt dat de grond achter het strand wél eigendom is van Sun Resorts. Het Land Sint-Maarten heeft volgens de rechter onrechtmatig gehandeld door delen van die grond aan derden te verhuren of in gebruik te geven.
Het Land mag zich niet langer als eigenaar van die achterliggende grond gedragen. Ook mag het die grond niet meer aan derden verhuren of in gebruik geven. Doet het Land dat toch, dan kan een dwangsom van één miljoen dollar per overtreding volgen.
Daarnaast moet het Land binnen veertien dagen aan betrokken derden laten weten dat het geen eigenaar is van de betreffende grond en niet bevoegd was die te verhuren of in gebruik te geven. Als het Land dat nalaat, volgt een dwangsom van 10.000 dollar per dag, met een maximum van 250.000 dollar.
Kalatua
Een opvallend onderdeel van de zaak is de locatie van restaurant Kalatua bij Mullet Bay. Sun Resorts stelde dat voor de huidige locatie van het restaurant bomen en bosschages zijn verwijderd en dat het restaurant dus niet op het strand staat, maar op achterliggende grond van Sun Resorts. Het Land heeft dat volgens de rechter niet betwist.
Daarmee raakt de uitspraak niet alleen aan een principiële vraag over strandbezit, maar ook aan de praktijk van exploitatie, vergunningen en commerciële activiteiten rond populaire stranden.
Breder Caribisch belang
De uitspraak past in een bredere Caribische discussie: van wie is de kust? Op veel eilanden botsen publieke strandtoegang, toeristische ontwikkeling, resortbelangen en overheidsconcessies met elkaar. Stranden zijn economisch waardevol, maar ook sociaal en cultureel van iedereen.
Juist daarom is dit vonnis belangrijk. De rechter maakt een duidelijke scheiding. Het strand zelf blijft openbaar en kan niet zomaar worden opgeëist door een resort of grondeigenaar. Maar de overheid mag aan de andere kant ook niet doen alsof alle grond rond een strand automatisch van haar is.
Die balans is relevant voor de hele regio. Caribische economieën leunen zwaar op zon, zee en strand, maar de juridische en maatschappelijke vraag blijft wie daarover zeggenschap heeft. Dit vonnis zegt in essentie: publieke toegang tot stranden is geen gunst, maar een uitgangspunt. Tegelijk moet de overheid private eigendomsrechten achter die stranden respecteren.
