“Dromen zijn geen bedrog”: Guy Cozijns schrijft een WK-liefdesbrief aan Curaçao
WILLEMSTAD - Er zijn sportboeken die wedstrijden beschrijven. Er zijn boeken die statistieken uitleggen of carrières reconstrueren. Maar World Cup Curaçao – Trots, Identiteit en zoveel meer dan voetbal van Guy Cozijns probeert iets heel anders te vangen: het moment waarop een klein eiland besluit dat het onmogelijk mogelijke tóch mag worden gedacht.
De kern van dit boek zit niet in voetbal alleen. Die zit in geloof. In momentum. In het hardnekkige idee dat dromen soms werkelijkheid worden omdat mensen koppig genoeg zijn om ze jarenlang vast te houden, zelfs wanneer iedereen hen voor gek verklaart. Cozijns schrijft niet over een WK-kwalificatie alsof het een sportief succes is. Hij schrijft erover alsof Curaçao zichzelf opnieuw leert zien.
Het mooiste aan het boek is dat het nergens cynisch wordt. Het durft groot te voelen. Dat maakt het soms bijna filmisch, maar juist daardoor begrijp je waarom dit verhaal zoveel emoties oproept op het eiland. Het gaat over identiteit, trots, diaspora, vaders en zonen, over mensen die blijven doorgaan terwijl niemand hen serieus neemt.
Drie verhalen springen eruit.
Dean Gorré
Het eerste — en waarschijnlijk krachtigste — verhaal is dat van Dean Gorré en de wedstrijd in Jamaica. Cozijns bouwt die hoofdstukken op alsof het een thriller is. Niet de tactiek staat centraal, maar de mentale weerbaarheid van een groep die alles tegen lijkt te hebben: een bondscoach die plots vertrekt, stinkende hotelkamers, een trainingsveld zonder doel, chaos rond vervoer en uiteindelijk die krankzinnige slotfase met een afgekeurde penalty in blessuretijd.
Het bijzondere is dat Cozijns van die chaos geen klaagzang maakt. Hij gebruikt het als bewijs van karakter. Juist daardoor voelt de kwalificatie als iets dat “verdiend” werd. De emotionele impact zit in de gedachte dat niemand deze groep nog klein kreeg. Wanneer Gorré zegt: “Het enige dat ze ons niet kunnen afpakken is ons hart”, vat dat eigenlijk het hele boek samen.
Jean Francisca
Het tweede grote verhaal is misschien wel het meest menselijke: Jean Francisca, de man die decennialang bleef geloven dat Curaçao ooit naar een WK kon. Cozijns beschrijft hem niet als bestuurder, maar als visionair. Iemand die in 1974 als jonge Curaçaoënaar het totaalvoetbal van Oranje ziet en daar een zaadje voelt planten dat hem nooit meer loslaat.
De kracht van dit hoofdstuk zit in de absurditeit van het geloof. Francisca wordt jarenlang uitgelachen wanneer hij roept dat Curaçao naar een WK gaat. Toch blijft hij bouwen: diaspora-spelers aantrekken, Patrick Kluivert overtuigen, persoonlijk financiële risico’s nemen. Dat maakt dit verhaal groter dan voetbal. Het gaat over mensen die een toekomst eerst moeten durven verbeelden voordat die werkelijkheid kan worden. De lezer voelt bijna fysiek hoe dromen langzaam structuur krijgen.
Remko Bicentini
Het derde verhaal dat diepe indruk maakt is het hoofdstuk over momentum. Hier wordt het boek bijna filosofisch. Cozijns gebruikt bookmakers, Google-zoekopdrachten, hashtags en internationale media als metafoor voor hoe een klein eiland langzaam zichtbaar wordt voor de wereld. Maar de echte kracht zit in de koppeling met kinderen op Curaçao.
Het hoofdstuk over Fundashon Bicentini en het WK-project voor jongeren laat zien waar dit verhaal uiteindelijk over gaat: verbeeldingskracht. Kinderen die zichzelf ineens op een wereldpodium kunnen voorstellen. Niet omdat iemand het hen uitlegt, maar omdat ze het zien gebeuren. Cozijns begrijpt dat dromen besmettelijk zijn. Dat is misschien wel de mooiste gedachte uit het hele boek.
Collectieve herinnering
Wat World Cup Curaçao uiteindelijk zo sterk maakt, is dat het geen afstandelijke reconstructie is. Het boek voelt als een collectieve herinnering die nog bezig is te ontstaan. Soms rauw, soms emotioneel, soms bijna poëtisch. Maar altijd geschreven vanuit dezelfde overtuiging: dat voetbal op Curaçao nooit alleen voetbal is.
En misschien is dát precies waarom dit boek werkt. Omdat Guy Cozijns ergens begrijpt dat mensen niet leven van waarschijnlijkheden alleen. Soms hebben ze een verhaal nodig dat groter is dan de logica.
