WILLEMSTAD – Wat blijft er van ons over wanneer we er niet meer zijn? In zijn eerdere bijdrage schreef docent en ondernemer Eugène Maduro over wat hij aan een volgende generatie wil meegeven. Diezelfde gedachte bracht hij terug tot een gedicht. Geen monument of straatnaam, maar woorden, kennis en moed die bij anderen kunnen blijven voortleven.
door | Eugène Maduro
Wat ik achterlaat
Wanneer mijn lichaam ooit terugkeert naar de aarde
en mijn ziel haar weg vervolgt,
wil ik niet dat alles wat ik heb geleerd met mij verdwijnt.Laat mijn gedachten blijven als kleine vonken
in de hoofden van anderen.
Laat mijn woorden vragen worden
bij iemand die nog durft te zoeken.Laat mijn moed iemand anders moed geven.
Laat mijn fouten een les worden
voor iemand die na mij komt.Ik hoef geen standbeeld.
Ik hoef geen naam op een gebouw.Geef mij liever een vrijer brein
dat dankzij mijn woorden
heeft leren denken.Geef mij een leerling die niet bang is om te vragen.
Een jonge vrouw die haar ideeën durft te creëren.
Een jonge man die begrijpt dat succes van een ander
geen vermindering van zijn eigen waarde is.Geef mij kinderen die hun eigen geschiedenis durven schrijven.
Want Curaçao heeft geen gebrek aan talent.
Misschien moeten wij alleen nog leren hoe we elkaar
de ruimte geven om het te laten groeien.Daarom schrijf ik.
Niet om groter te worden dan een ander.
Maar om iets achter te laten
dat groter kan worden dan ikzelf.Een gedachte. Een mogelijkheid.
Een beetje moed. Een beetje vrijheid.
Een zaadje in de grond van morgen.En wanneer mijn tijd komt,
hoop ik dat ergens
een kind van Curaçao
naar de horizon kijkt
en denkt:Ik hoef niet te wachten
tot iemand anders
mijn toekomst schrijft.Ik kan haar zelf beginnen.
