WILLEMSTAD - In de afgelopen weken is opnieuw discussie ontstaan over de manier waarop op Curaçao wordt omgegaan met het ambtelijk apparaat. Aanleiding was het nieuws dat er sprake zou zijn van een angstcultuur binnen de overheid. In zijn column op Linkedin, hieronder overgenomen, plaatst Miguel Goede deze ontwikkelingen in historisch en internationaal perspectief. Goede waarschuwt dat een cultuur van angst de democratie ondermijnt, omdat ambtenaren hun stem verliezen, fouten verborgen blijven en corruptie ruimte krijgt.
door | Miguel Goede
Ik wil doorgaan op het recente nieuws dat er een angstcultuur heerst binnen het ambtelijk apparaat op Curaçao (nu.cw, 24 september 2025).
Dit is niet nieuw. Sommige studies stellen dat angst is ingebed in onze nationale cultuur—zie het boek De cultuur van angst (Culture of Fear) (Marcha & Verweel, 2003). Anderen suggereren dat het inherent is aan kleine samenlevingen, waar iedereen elkaar kent en reputaties zich snel verspreiden.
Toch geloof ik dat dit klimaat van angst sinds 2010 is geïntensiveerd, toen leiders aan de top agressief werden aangepakt. Het lijkt erop dat na elke verkiezing een nieuwe golf ontstaat. Dit is niet uniek voor Curaçao. In de Verenigde Staten schudden zowel Trump als Elon Musk onmiddellijk het ambtelijk apparaat en de bestuurskamers door elkaar na hun aantreden.
Nu gaat Curaçao door een nieuwe schok. Het plotselinge ontslag van de brandweercommandant en de interim-directeur van de ambulance-dienst geeft een ijzingwekkend signaal. In het geval van de ambulance-dienst (FKAK) waren er misschien redenen voor ingrijpen; maar in beide gevallen roept de manier waarop dit gebeurde ernstige vragen op.
Het diepere probleem is dat een angstcultuur de democratie uitholt. Wanneer ambtenaren bang zijn om zich uit te spreken, worden beleidskeuzes niet meer getoetst aan de werkelijkheid. Fouten blijven verborgen, innovatie wordt verstikt en corruptie krijgt vruchtbare grond. Angst doet precies de stemmen zwijgen die het publieke belang zouden moeten beschermen.
Ik vrees dat machthebbers zich comfortabel voelen bij het idee van angst. Het houdt mensen stil. Het behoudt de controle. Maar angst hoort niet thuis in een democratie. Zeker niet wanneer één partij alleen regeert.
Het herinnert mij aan het oude gezegde: “In een democratie vrezen de machthebbers de kiezers. In een niet-democratie vrezen de kiezers de machthebbers.”
