Curaçao is geen eiland in de oceaan. Democratie is hier geen keuze, het is een verplichting
De kwestie rond het bestuur van Wijkcentrum Brievengat staat volgens Erwin Raphaëla symbool voor een veel groter probleem: het ontbreken van inspraak en een gezonde democratische bestuurscultuur op Curaçao. In deze opiniebijdrage beschrijft hij het buitenspel zetten van het voormalige wijkbestuur als machtsmisbruik en pleit hij voor herstel van het vertrouwen, dialoog en democratisering op buurt- en wijkniveau.
door | Erwin Raphaëla
Vandaag leg ik de vinger op de zere plek en ik maak graag gebruik van mijn brede kennis en ervaring op het gebied van wijkaanpak. Het gaat om de kern van het conflict tussen de regering van de heer Gilmar ‘Pik’ Pisas, en voorheen mevrouw Ruthmilda Larmonie-Cecilia toen zij nog minister was, en het bestuur van Wijkcentrum Brievengat onder leiding van de heer Rudsel ‘Djo’ Marchena.
Hier volgt mijn stelling: “Op Curaçao kennen we geen participatieve democratie.”
Onze bestuurders denken nog steeds dat ze kunnen handelen, kunnen bevelen, zonder eerst te luisteren. En zo nemen ze besluiten die niet alleen fout zijn, maar ronduit onrechtvaardig.
Op Curaçao worden we nog steeds geconfronteerd met primitief, autoritair en antidemocratisch gedrag van onze machthebbers zodra het gaat om lokale burgers en bestaande organisaties.
Precies dit soort machtsmisbruik ligt aan de basis van verschrikkelijke besluiten: het beperken van toegang tot onze stranden, het weggeven van grond aan geldschieters, het met voeten treden van de rechten van de lokale burger. Kortom: wanbeleid in grondzaken.
Het is glashelder bewezen: Curaçao heeft geen gezonde politieke cultuur. Bij ons lijkt het normaal dat politici aan de macht grof, gestoord en pervers kunnen optreden.
Om dit te begrijpen en te kunnen plaatsen moeten we 200 jaar terug in de geschiedenis, naar de situatie van toen. En tot overmaat van ramp wordt dit gedrag nog steeds door een groot deel van onze gemeenschap geaccepteerd, gevoed door fanatisme en overdreven emotie.
In 1954 ondertekende Curaçao het Statuut met Nederland. We stapten uit de koloniale status en werden autonoom binnen het Koninkrijk. Maar wat is de realiteit? Handelen wij hier op Curaçao volgens democratische principes? Hebben we respect voor elkaar? Zijn we bereid te dialogen om tot besluiten te komen die gedragen worden door de meerderheid? Die eerlijk en redelijk zijn?
Nee, zover zijn we nog lang niet!!! We lijken nog steeds vastgeklamd aan de cultuur van afrikaanse stammen en europees kolonialisme. Dialoog? Vergeet het.
Het geval Brievengat
Het gebouw van Wijkcentrum Brievengat moest ooit dringend gerenoveerd worden. Toiletten waren kapot. Het hele gebouw was een gevaar voor publiek gebruik. Het toenmalige bestuur, met de heer Rudsel ‘Djo’ Marchena als voorzitter, kreeg minister Hensley Koeiman zo ver om tot volledige renovatie over te gaan. Het bestuur leverde de sleutels in bij het ministerie van SOAW zodat de werkzaamheden konden starten.
Toen de renovatie klaar was, werd mevrouw Ruthmilda Larmonie-Cecilia minister. En zij besloot geen enkele sleutel over te dragen aan het bestuur van het wijkcentrum. Dit veroorzaakte terecht enorme verontwaardiging. Want dit is een ernstig vertrouwensprobleem. In de moderne tijd hoort een regering niet zo te handelen.
Democratie is gebonden aan regels, aan wet en aan rechtvaardigheidsprincipes. Deze zaak moet onmiddellijk hersteld worden. Bijna al het werk in onze wijkcentra gebeurt op vrijwillige basis. Met opoffering. Met doorzettingsvermogen.
Elke bestuurder op Curaçao met een greintje democratisch besef hoort wijkorganisaties te respecteren en aan tafel te gaan om problemen te bespreken.
Wat er in Brievengat is gebeurd, dat mevrouw Larmonie-Cecilia, zittend op de stoel van minister van SOAW, besloot om een heel wijkbestuur aan de kant te schuiven, is een zware aanslag op onze rechtsstaat. Het is fout gedrag met de stempel van machtsmisbruik.
Recent heeft parlementariër Izahier ‘Icho’ Monte van de MFK zich hier publiekelijk over uitgelaten. Laten we hopen dat de regering-Pisas eindelijk begrijpt dat het tijd is om deze grove fout te corrigeren.
De enige weg vooruit
Om te beginnen moet Curaçao kiezen voor democratisering. Zowel op buurtniveau als op wijkniveau en regionaal niveau. Buurt- en wijkbeheer is onvermijdelijk als we willen dat bestuur op ons eiland werkelijk effectief en efficiënt is.
Curaçao is geen geïsoleerde samenleving. We hebben absoluut rekening te houden met de heersende democratische praktijken in de wereld. Zolang we dat niet doen, blijven we ronddraaien in armoede, achteruitgang en machtsmisbruik.
Het is tijd voor respect. Het is tijd voor dialoog. Het is tijd voor echte democratie.
