De rel rond Dick Advocaat en het Curaçaose elftal zegt inmiddels misschien wel meer over de Nederlandse sportjournalistiek dan over het voetbal zelf.
Redactioneel commentaar | Dick Drayer
Nog voordat Curaçao zijn eerste WK-wedstrijd ooit heeft gespeeld, is het eiland beland in een typisch Nederlands mediacircus. Een mix van praattafels, vriendennetwerken, oud-trainers, zaakwaarnemersachtige loyaliteiten en grote sportmedia die elkaar versterken. Johan Derksen roept iets bij Vandaag Inside, Voetbal International vergroot het uit, De Telegraaf zet er een schep bovenop en vervolgens ontstaat de indruk dat Curaçao massaal smeekt om de terugkeer van Dick Advocaat.
Maar wie goed luistert naar mensen rond de selectie, hoort een veel ingewikkelder verhaal.
Niet iedereen binnen het Curaçaose voetbal wil Advocaat terug. Sterker nog: er is verdeeldheid binnen de spelersgroep. Er zijn spelers die verder willen met Fred Rutten. Er zijn spelers die vinden dat de selectie sterker moet worden gemaakt richting het WK. En er zijn spelers die juist géén nieuwe concurrentie willen in de groep. Dat is een voetbalinhoudelijke discussie, geen volksopstand.
Toch wordt in Nederland het beeld neergezet alsof Curaçao collectief in paniek is geraakt omdat Fred Rutten twee oefenwedstrijden verloor. Dat is goedkoop. Zeker omdat dezelfde Nederlandse media nauwelijks aandacht hadden voor Curaçao vóór de WK-kwalificatie.
Wat vooral opvalt: de Nederlandse sportjournalistiek lijkt zich ineens eigenaar te voelen van het Curaçaose succes.
En precies daar wringt het.
Want Curaçao is geen verlengstuk van Vandaag Inside. Het nationale elftal is ook geen speeltuin van Nederlandse voetbalnostalgie. Dat Curaçao nu kennismaakt met de soms meedogenloze dynamiek van de Nederlandse sportmedia, is misschien wel de echte les van deze week.
Zelfs de promotiedag bij de Nederlandse Munt in Nederland paste perfect in dat patroon. Opvallend genoeg verschenen daar juist Advocaat en Bacuna. Tegelijk kreeg De Telegraaf exclusieve rechten op foto’s en beelden van dat evenement. Dat voedde op Curaçao onmiddellijk het gevoel dat de campagne voor een terugkeer van Advocaat bewust via Nederlandse media wordt opgebouwd.
Ondertussen raakt een veel interessantere vraag volledig ondergesneeuwd: waarom is het vertrek van Advocaat eigenlijk nooit serieus uitgezocht?
Officieel draaide alles om de ziekte van zijn dochter. Niemand twijfelt eraan dat die situatie ernstig was. Maar waarom verdwenen dan tegelijkertijd ook assistenten Cor Pot en Caspar Lodewijks? Waarom stapte de complete technische staf tegelijk op? Ging het puur om loyaliteit? Of speelden geld, contracten en invloed binnen de bond eveneens een rol?
Op Curaçao wordt daar openlijk over gesproken. Daar wordt ook gezegd dat geld wel degelijk meespeelde in het vertrek van de volledige staf. Maar in Nederland werd dat nauwelijks onderzocht. Het romantische verhaal van de oude meester die vanwege familieomstandigheden afscheid moest nemen, was aantrekkelijker dan een ingewikkelde discussie over salarissen, macht en belangen.
Nu herhaalt zich precies hetzelfde mechanisme. Namen als Johan Derksen, Kees Jansma, Voetbal International en De Telegraaf vallen daarbij nadrukkelijk.
Intussen zit Fred Rutten met de schade. Een bondscoach die nog nauwelijks tijd heeft gehad om iets op te bouwen, maar nu al publiekelijk ter discussie staat — nog vóór zijn eerste WK-wedstrijd. Dat is niet alleen onrustig, het is ook respectloos.
Curaçao verdient beter dan een mediastrijd tussen Nederlandse voetbaliconen.
En daarmee maakt Curaçao nu misschien wel voor het eerst echt kennis met de harde werkelijkheid van de Nederlandse sportjournalistiek: wie het mediaverhaal controleert, probeert uiteindelijk ook het voetbalverhaal te controleren.
De grote vraag is daarom niet alleen of Advocaat terugkeert. De echte vraag is van wie dit Curaçaose WK straks nog is. Van Curaçao zelf? Of van de Nederlandse voetbaltelevisie?
