WILLEMSTAD – Na een indrukwekkende eerste dag aan boord van Icon of the Seas braken voor Anthony Haile twee volledige zeedagen aan. Geen havens, geen excursies, alleen tijd om dit drijvende stadje verder te verkennen. In dit tweede deel van zijn serie neemt hij de lezer mee langs de Royal Promenade, het groene Central Park midden op zee, een plechtig eerbetoon aan Amerikaanse veteranen en een theaterproductie die niet onderdoet voor Broadway. En hij ontdekt dat zelfs twee dagen veel te kort zijn.
door | Anthony Haile
Na onze bijzonder mooie eerste dag aan boord van Icon of the Seas brak een heel ander deel van onze cruise aan. Dag twee en drie waren namelijk volledige zeedagen. We hoefden nergens van boord, hadden geen excursies en geen programma aan wal. Voor ons waren dit daarom ideale dagen om het schip rustig verder te verkennen. En dat bleek nodig. Want hoe langer je over dit schip loopt, hoe meer je beseft dat het bijna onmogelijk is om alles in één of twee dagen te zien. Soms vergeet je zelfs dat je midden op zee bent. Je loopt door straten, parken, restaurants en uitgaansgelegenheden en pas wanneer je plotseling door een raam naar buiten kijkt en niets anders ziet dan de blauwe zee tot aan de horizon, besef je weer: we varen!
Op ontdekkingstocht door het schip
Een goede dag begint natuurlijk met een goed ontbijt en daarvoor gingen wij naar Windjammer Marketplace. Wie hier binnenkomt, hoeft niet bang te zijn dat hij met honger vertrekt. De keuze is enorm en iedereen kan er wel iets vinden naar eigen smaak.
We begonnen onze wandeling bij de gedeelten waar vooral kinderen en gezinnen zich kunnen vermaken. Aan boord zijn er verschillende plekken waar kinderen zich urenlang kunnen vermaken. Er zijn speelruimtes, videogames en arcadegames, maar ook veel grotere attracties verspreid over het schip. Je merkt direct dat er heel bewust rekening is gehouden met gezinnen. Op verschillende plaatsen kun je bovendien tussendoor iets eten. Een ijsje hoort daar natuurlijk ook bij. Bij onder meer Sprinkles is softijs inbegrepen in de cruiseprijs. Voor kinderen en, eerlijk gezegd, ook voor volwassenen is het moeilijk om daar zomaar voorbij te lopen.
Royal Promenade: het kloppende hart van het schip
Daarna kwamen we opnieuw bij een van de plekken die mij vanaf de eerste dag is bijgebleven: de Royal Promenade. Je kunt deze promenade eigenlijk vergelijken met de hoofdstraat van een kleine stad. Hier wordt gewinkeld, gegeten, gedronken, naar muziek geluisterd. Op ieder moment van de dag gebeurt er wel iets.
Wat vooral opvalt, is hoe open en ruim de promenade is. Door de grote glazen oppervlakken komt veel daglicht naar binnen. Dat maakt een groot verschil met de promenades op sommige andere cruiseschepen, waar je soms het gevoel hebt dat je door een overdekt winkelcentrum loopt. Hier blijf je veel sterker verbonden met de buitenwereld en de zee.
Langs de promenade vind je verschillende bars, winkels en eetgelegenheden. Ook worden hier regelmatig feesten, parades en andere activiteiten georganiseerd. Op bepaalde momenten verandert de hele promenade in één grote feestlocatie, compleet met muziek, dans en honderden passagiers die vanaf verschillende verdiepingen meekijken. Juist daardoor is het een plek waar je tijdens een cruise steeds opnieuw terechtkomt. Overdag loop je er misschien rustig met een kop koffie rond en enkele uren later staat dezelfde ruimte vol mensen die feestvieren.
Hier bevindt zich ook de Guest Services. Ik vergelijk dat graag met de receptie van een groot hotel. Heb je een vraag over je rekening, je kamer, activiteiten of iets anders aan boord, dan kun je daar terecht. Op een schip met duizenden passagiers is zo’n centraal punt natuurlijk onmisbaar. Wat mij tijdens onze wandeling opnieuw opviel, was de verzorgde aankleding. Alles is groot, modern en indrukwekkend, maar tegelijkertijd heeft men geprobeerd om verschillende gedeelten hun eigen sfeer te geven. Je hebt daardoor niet voortdurend het gevoel dat je door hetzelfde enorme gebouw heen loopt.
Central Park: ineens midden in het groen
Van de drukte op de Royal Promenade gingen we naar een plek waar de sfeer compleet verandert: Central Park. Dat vond ik een van de bijzondere aspecten van dit schip. Je stapt als het ware vanuit een levendige winkel- en uitgaansstraat een park binnen. Rondom je staan echte bomen en planten en tussen al dat groen liggen restaurants, terrassen en bars.
Central Park is ook een belangrijk culinair gedeelte van het schip. Je vindt er onder andere Chops Grille, het bekende steakhouse, het exclusievere Empire Supper Club, Izumi in the Park voor onder meer sushi en het Park Café, waar je terecht kunt voor een lichtere maaltijd of een snelle hap. Ook Lou’s Jazz ‘n Blues bevindt zich in deze groene omgeving. Een aantal van deze restaurants behoort tot de zogenoemde specialty dining en daarvoor moet je extra betalen.
Wij besloten daar geen gebruik van te maken. Niet omdat het ons niet aantrekkelijk leek, maar simpelweg omdat wij heel tevreden waren over het eten dat al bij onze cruise hoorde. Overdag konden wij uitstekend terecht bij Windjammer en ‘s avonds genoten wij van ons diner aan tafel. Waarom zouden we dan extra betalen als we iedere dag al meer dan voldoende keuze hadden? Dat is natuurlijk heel persoonlijk. Voor iemand die tijdens een cruise graag verschillende culinaire ervaringen wil uitproberen, biedt dit schip ontzettend veel mogelijkheden. Wij kozen ervoor om ons geld aan andere dingen te besteden.
Een bijzonder eerbetoon aan Amerikaanse veteranen
Een activiteit die mij persoonlijk interesseerde was de Veterans Tribute in de Music Hall.
Rond half twaalf namen we daar plaats. De bijeenkomst was bedoeld als eerbetoon aan Amerikaanse veteranen die in verschillende onderdelen van de krijgsmacht hadden gediend.
De sfeer was heel anders dan bij de grote shows en feesten aan boord. Het was een plechtig en respectvol moment. Het Amerikaanse volkslied werd gezongen en er werd muziek gespeeld ter ere van de veteranen. Vervolgens werden de veteranen die aan boord waren gevraagd om op te staan. Dat vond ik een mooi moment.
Mensen die je enkele minuten eerder gewoon als medepassagiers had gezien, stonden ineens op en kregen applaus en erkenning van de aanwezigen. Je wist niet waar ze hadden gediend of wat ze hadden meegemaakt, maar op dat ogenblik stond vooral hun inzet centraal.
Na het officiële gedeelte werd er iets te drinken aangeboden en speelde de band verder. Ook was er een tafel met kleine taarten die samen de Amerikaanse vlag vormden. Je hoeft zelf geen Amerikaan te zijn om de betekenis van zo’n bijeenkomst te begrijpen. Juist tijdens een cruise, waar duizenden mensen van verschillende nationaliteiten samen vakantie vieren, vond ik het interessant om dit een keer mee te maken.
“Dress to your best”
Voor de tweede avond stond er Dress to Your Best op het programma. Dat is eigenlijk de moderne variant van wat vroeger op cruiseschepen de formele of elegante avond werd genoemd. Je bent niet verplicht om in smoking of avondjurk te verschijnen, maar veel passagiers grijpen de gelegenheid aan om zich extra mooi te kleden. Ook wij deden dat.
Op verschillende plaatsen aan boord staan professionele fotografen klaar om mooie portretten te maken. De foto’s zijn zonder twijfel professioneel, maar goedkoop zijn ze niet. En daar ligt voor mij het gevaar. Zodra je de foto’s hebt laten maken en ze later ziet, krijg je toch de neiging er een paar te kopen. Ik zei daarom tegen mijn vrouw: deze keer doen we het zelf.
Mijn telefoon maakt naar mijn bescheiden mening uitstekende foto’s. Dus gingen we na het diner, in onze elegante kleding, naar verschillende mooie plekken op het schip om onze eigen herinneringen vast te leggen. Misschien niet gemaakt door een professionele fotograaf, maar voor ons minstens zo waardevol.
The Wizard of Oz
Daarna was het tijd voor een van de voorstellingen waarnaar we hadden uitgekeken: The Wizard of Oz in het Royal Theater. We hadden vooraf gereserveerd en dat bleek verstandig, want dit is een van de grote producties aan boord. Vanaf het moment dat de voorstelling begon, werd duidelijk dat Royal Caribbean hier niet voor een eenvoudige cruiseshow had gekozen. Dit was theater op een niveau dat je eerder bij een grote productie aan land verwacht.
Het bekende verhaal van Dorothy, Toto, de Scarecrow, Tin Man en Cowardly Lion wordt op een moderne en spectaculaire manier tot leven gebracht. Royal Caribbean gebruikt voor deze productie de grootste cast en het grootste orkest die het voor een dergelijke Broadwayproductie aan boord heeft ingezet. Maar vooral de techniek maakte indruk op mij. Het decor verandert voortdurend; de belichting is prachtig en muziek, projecties, kostuums en toneeltechniek lopen vrijwel naadloos in elkaar over. Je wordt werkelijk meegenomen over de beroemde Yellow Brick Road richting Emerald City. Ik zat regelmatig niet alleen naar de artiesten te kijken, maar vroeg me ook af hoe men technisch in staat is om zo’n grote productie op een varend schip te presenteren. Geloof me: het was top.
Latino muziek bij Boleros
Na The Wizard of Oz was onze avond nog niet voorbij. Wie ‘s avonds op het schip wil uitgaan, heeft keuze genoeg. Op verschillende plaatsen is er livemuziek en kun je dansen, rustig iets drinken of gewoon naar andere mensen kijken die duidelijk meer dan voldoende energie hebben. Wij gingen naar Boleros, de Latin-lounge aan boord. Daar veranderde de sfeer opnieuw volledig. Na de grote theaterproductie kwamen we terecht tussen salsa, merengue, bachata en andere Latijns-Amerikaanse ritmes. De band speelde, mensen dansten en natuurlijk konden ook wij niet de hele avond stil blijven zitten. Het werd een gezellige afsluiting van een lange dag. Toen we uiteindelijk in de late avonduren naar onze hut terugliepen, hadden we opnieuw het gevoel dat we ontzettend veel hadden gezien. Tegelijkertijd wisten we dat er nog steeds hele gedeelten van het schip waren waar we nauwelijks waren geweest.
De liften van het schip
Voordat ik onze twee zeedagen afsluit, moet ik nog iets vertellen over iets heel gewoons dat op Icon of the Seas toch weer bijzonder is: de liften. Op de meeste plaatsen ben je gewend dat je een lift oproept, instapt en daarna op de knop op de verdieping drukt waar je naartoe wilt. Op dit schip werkt het anders. Voordat je instapt, geef je op het scherm aan naar welk dek je wilt. Het systeem berekent vervolgens welke lift voor jou het meest geschikt is en op het scherm verschijnt bijvoorbeeld de letter H. Je loopt vervolgens naar lift H en stapt in. Binnen hoef je niet meer op een knop voor je verdieping te drukken; het systeem weet al waar je naartoe wilt. Het klinkt misschien als een klein detail, maar op een schip met duizenden passagiers en zoveel dekken helpt zo’n systeem om de grote stroom mensen efficiënter over de liften te verdelen. De eerste keer moet je er even aan wennen. Daarna vraag je je bijna af waarom er niet veel meer grote gebouwen dit op deze manier doen.
Twee zeedagen die veel te snel voorbijgingen
Zo vlogen onze eerste twee volledige dagen op zee voorbij. En dan heb je nog steeds maar een deel van het schip gezien. Maar de volgende ochtend zou er iets nieuws voor ons liggen. Wanneer we naar buiten zouden kijken, zouden we niet langer alleen de eindeloze blauwe zee zien. Onze eerste bestemming kwam in zicht: Charlotte Amalie op St. Thomas, een van de Amerikaanse Maagdeneilanden. Maar St. Thomas verdient een eigen verhaal. Daarover meer in deel 3.
